“Padumuttaro nāma jino,
sabbadhammāna pāragū;
Ito satasahassamhi,
kappe uppajji nāyako.

Tadāhaṃ haṃsavatiyaṃ,
kule aññatare ahuṃ;
Parakammakārī āsiṃ,
nipakā sīlasaṃvutā.

Padu­muttara­buddhassa,
sujāto aggasāvako;
Vihārā abhinikkhamma,
piṇḍapātāya gacchati.

Ghaṭaṃ gahetvā gacchantī,
tadā udakahārikā;
Taṃ disvā adadaṃ pūpaṃ,
pasannā sehi pāṇibhi.

Paṭiggahetvā tattheva,
nisinno paribhuñji so;
Tato netvāna taṃ gehaṃ,
adāsiṃ tassa bhojanaṃ.

Tato me ayyako tuṭṭho,
akarī suṇisaṃ sakaṃ;
Sassuyā saha gantvāna,
sambuddhaṃ abhivādayiṃ.

Tadā so dhammakathikaṃ,
bhikkhuniṃ parikittayaṃ;
Ṭhapesi etadaggamhi,
taṃ sutvā muditā ahaṃ.

Nimantayitvā sugataṃ,
sasaṃghaṃ lokanāyakaṃ;
Mahādānaṃ daditvāna,
taṃ ṭhāna­mabhi­pattha­yiṃ.

Tato maṃ sugato āha,
ghana­ninnā­da­sus­saro;
‘Mamu­paṭṭhā­na­nirate,
sasaṃ­gha­pari­vesike.

Saddham­mas­sa­vane yutte,
guṇa­vaddhi­ta­mānase;
Bhadde bhavassu muditā,
lacchase paṇidhīphalaṃ.

Satasahassito kappe,
okkā­kakula­sam­bhavo;
Gotamo nāma gottena,
satthā loke bhavissati.

Tassa dhammesu dāyādā,
orasā dhammanimmitā;
Dhammadinnāti nāmena,
hessati satthu sāvikā’.

Taṃ sutvā muditā hutvā,
yāvajīvaṃ mahāmuniṃ;
Mettacittā paricariṃ,
paccayehi vināyakaṃ.

Tena kammena sukatena,
cetanā­paṇi­dhīhi ca;
Jahitvā mānusaṃ dehaṃ,
tāvatiṃ­sa­ma­gaccha­haṃ.

Imamhi bhaddake kappe,
brahmabandhu mahāyaso;
Kassapo nāma gottena,
uppajji vadataṃ varo.

Upaṭṭhāko mahesissa,
tadā āsi narissaro;
Kāsirājā kikī nāma,
­bārāṇa­si­pu­ruttame.

Chaṭṭhā tassāsahaṃ dhītā,
sudhammā iti vissutā;
Dhammaṃ sutvā jinaggassa,
pabbajjaṃ samarocayiṃ.

Anujāni na no tāto,
agāreva tadā mayaṃ;
Vīsa­vassa­sahas­sāni,
vicarimha atanditā.

Tatiyaṃ bhāṇavāraṃ.

Komārib­rahma­cari­yaṃ,
rājakaññā sukhedhitā;
Buddho­paṭṭhā­na­niratā,
muditā satta dhītaro.

Samaṇī samaṇaguttā ca,
bhikkhunī bhikkhudāyikā;
Dhammā ceva sudhammā ca,
sattamī saṃghadāyikā.

Khemā uppalavaṇṇā ca,
paṭācārā ca kuṇḍalā;
Gotamī ca ahañceva,
visākhā hoti sattamī.

Tehi kammehi sukatehi,
cetanā­paṇi­dhīhi ca;
Jahitvā mānusaṃ dehaṃ,
tāvatiṃ­sa­ma­gaccha­haṃ.

Pacchime ca bhave dāni,
girib­baja­pu­ruttame;
Jātā seṭṭhikule phīte,
sabba­kāma­samid­dhine.

Yadā rūpaguṇūpetā,
paṭhame yobbane ṭhitā;
Tadā parakulaṃ gantvā,
vasiṃ sukhasamappitā.

Upetvā lokasaraṇaṃ,
suṇitvā dhammadesanaṃ;
Anāgāmiphalaṃ patto,
sāmiko me subuddhimā.

Tadāhaṃ anujānetvā,
pabbajiṃ anagāriyaṃ;
Na cireneva kālena,
arahat­ta­ma­pāpuṇiṃ.

Tadā upāsako so maṃ,
upagantvā apucchatha;
Gambhīre nipuṇe pañhe,
te sabbe byākariṃ ahaṃ.

Jino tasmiṃ guṇe tuṭṭho,
etadagge ṭhapesi maṃ;
‘Bhikkhuniṃ dhammakathikaṃ,
nāññaṃ passāmi edisiṃ.

Dhammadinnā yathā dhīrā,
evaṃ dhāretha bhikkhavo’;
Evāhaṃ paṇḍitā homi,
nāya­ke­nā­nukam­pitā.

Pariciṇṇo mayā satthā,
kataṃ buddhassa sāsanaṃ;
Ohito garuko bhāro,
bhavanetti samūhatā.

Yassatthāya pabbajitā,
agāras­mā­nagā­riyaṃ;
So me attho anuppatto,
sabba­saṃ­yoja­nak­khayo.

Iddhīsu ca vasī homi,
dibbāya sotadhātuyā;
Paracittāni jānāmi,
satthu­sāsana­kārikā.

Pubbenivāsaṃ jānāmi,
dibbacakkhu visodhitaṃ;
Khepetvā āsave sabbe,
visuddhāsiṃ sunimmalā.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavā.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ dhammadinnā bhikkhunī imā gāthāyo abhāsitthāti.

Dhamma­dinnā­theri­yāpadā­naṃ tatiyaṃ.