“Nagare bandhumatiyā,
bandhumā nāma khattiyo;
Tassa rañño ahuṃ bhariyā,
ekajjhaṃ cārayāmahaṃ.

Rahogatā nisīditvā,
evaṃ cintesahaṃ tadā;
‘Ādāya gamanīyaṃ hi,
kusalaṃ natthi me kataṃ.

Mahābhitāpaṃ kaṭukaṃ,
ghorarūpaṃ sudāruṇaṃ;
Nirayaṃ nūna gacchāmi,
ettha me natthi saṃsayo’.

Rājānaṃ upasaṅkamma,
idaṃ vacanamabraviṃ;
‘Ekaṃ me samaṇaṃ dehi,
bhojayissāmi khattiya’.

Adāsi me mahārājā,
samaṇaṃ bhāvitindriyaṃ;
Tassa pattaṃ gahetvāna,
paramannena pūrayiṃ.

Pūrayitvā paramannaṃ,
gandhālepaṃ akāsahaṃ;
Jālena pidahitvāna,
vatthayugena chādayiṃ.

Ārammaṇaṃ mamaṃ etaṃ,
sarāmi yāvajīvihaṃ;
Tattha cittaṃ pasādetvā,
tāvatiṃ­sa­ma­gaccha­haṃ.

Tiṃsānaṃ devarājūnaṃ,
mahesit­ta­makāra­yiṃ;
Manasā patthitaṃ mayhaṃ,
nibbattati yathicchitaṃ.

Vīsānaṃ cakkavattīnaṃ,
mahesit­ta­makāra­yiṃ;
Ocitattāva hutvāna,
saṃsarāmi bhavesvahaṃ.

Sab­ba­bandha­na­muttā­haṃ,
apetā me upādikā;
Sabbāsavā parikkhīṇā,
natthi dāni punabbhavo.

Ekanavutito kappe,
yaṃ dānamadadiṃ tadā;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
piṇḍa­pātas­sidaṃ phalaṃ.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavā.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ eka­piṇḍa­pāta­dāyikā bhikkhunī imā gāthāyo abhāsitthāti.

Eka­piṇḍa­pāta­dāyikā­theri­yāpadā­naṃ chaṭṭhaṃ.